“Odwaga bycia nielubianym” to kolejna z książek, po które sięgnąłem przypadkiem. Nie pamiętam już nawet, skąd się wzięła na moim czytniku. O czym jest? Autorzy - Ichiro Kishimi i Fumitake Koga - przybliżają tu psychologię indywidualną Adlera. Czy robią to przekonująco?

Na początku zaznaczę, że słyszałem wcześniej o szkole psychologii indywidualnej. Autorzy powołują się na Alfreda Adlera, współczesnego Freudowi, który uważał, że ważniejsze od samych traum jest nasze zapatrywanie na nie. Z tego wynika koncepcja teleologii: przekonania, że nasze zachowania są ukierunkowane na przyszłe cele, a nie zdeterminowane przeszłością.

W dalszym toku książki ta szkoła psychologii jest rozwinięta do kwestii filozoficznych. Pojawiają się tezy, że wszystkie problemy są problemami interpersonalnymi; że każdy ma swoje zadania i nie ma sensu wtrącać się w zadania innych; że nikt z nas nie jest pępkiem świata; że trzeba żyć tu i teraz, a droga do szczęścia wiedzie przez poczucie bycia potrzebnym.

W tekście na 2200 znaków oczywiście nie mam możliwości rozpisania się na każdy z tych punktów, chciałem więc je tylko zaznaczyć jako główne założenia książki. Osobiście, pozytywnie zaskoczył mnie tok rozumowania autorów i uważam omówienie tematów za całkiem sensowne.

Nie podobał mi się jednak sposób przedstawienia tych idei. Autorzy postawili na formę rozmowy młodzieńca z filozofem. To niekoniecznie wada - są książki, w których forma wywiadu jest świetnym pomysłem. Problemem tutaj jest ton rozmowy, który brzmi sztucznie i mało wiarygodnie. Może to kwestia przekładu z japońskiego? Może tego, że autorzy chcieli upodobnić tę książkę do zapisu rozmów Sokratesa? Trudno powiedzieć.

Nie mam jednoznacznej opinii na temat tej książki. Psychologia indywidualna Adlera brzmi ciekawie i tak też została tu przedstawiona. Cały przekaz daje trochę do myślenia, nawet jeżeli brzmi nieco naiwnie. To lektura warta uwagi, choć w kwestii prezentowanych tu idei - chętnie poznałbym zdanie kogoś, kto faktycznie zna się na psychologii.

Warto przeczytać również

  1. Michael Schmidt-Salomon - “Poza dobrem i złem“: filozoficzna rozprawa, która bardzo daleko rozciąga psychologię Freuda - i tym sposobem pokazuje, dlaczego proponowana w “Odwadze bycia nielubianym” psychologia Adlera może być bardziej kuszącą opcją.
  2. Shunryu Suzuki - “Umysł zen, umysł początkującego“: poniekąd wprowadzenie do buddyzmu zen, który też pojawia się w tle ostatniego rozdziału opisywanej w tym wpisie książki.
  3. Jostein Gaarder - “Świat Zofii“: w toku czytania, przypomniał mi się ten fabularyzowany przekrój poglądów filozoficznych minionych epok.

Dodatkowe linki